De Oekraïense vluchteling Oleh Tsypuk heeft in de Achterhoek een nieuw thuis gevonden. Bij Careaz bouwt hij aan een toekomst in de ouderenzorg. “Ik voel me welkom”, zegt hij over zijn collega’s en de bewoners van woonzorgcentrum J.W. Andriessen.
Na de inval van Rusland vlucht Olek Tsypuk (46) in 2022 met zijn vrouw en twee tieners uit Oekraïne. Ze komen terecht in Groenlo. “We woonden klein, maar we waren wel veilig.”
Net als andere Oekraïners denkt Oleh eerst nog dat de oorlog snel voorbij zal zijn. Toch wil hij niet afwachten. Oleh schrijft zich met zijn gezin in voor een taalcursus Nederlands. Hij wil ook aan het werk. Het liefst wil hij een baan waar hij is voor opgeleid, maar dat blijkt lastig.
“Ik heb in Oekraïne 24 jaar gewerkt als verpleegkundig medewerker. Ik gaf injecties, vaccinaties en medicatie en legde infusen aan. Maar hier, in Nederland, wordt mijn diploma niet erkend.” Wel kan hij als schoonmaker aan het werk. “Dat was prima, maar ik wilde iets doen wat echt bij me past.”
Kleurrijk Zorgen
De taalvrijwilligster die hem helpt, wijst hem op Kleurrijk Zorgen: een project van zorgorganisaties Azora, Careaz en Markenheem en het Graafschap College. Zij bieden mensen met een migratieachtergrond kans op een baan in de zorg. Volgend jaar sluit ook De Gouden Leeuw Groep aan.
Oleh is meteen geïnteresseerd. Hij krijgt een gesprek met de trajectbegeleider die hem een goede kandidaat vindt. Oleh mag begin dit jaar aan het voortraject beginnen. Hij krijgt les in basiszorg, vaktaal, Nederlands en computervaardigheden. Hij loopt stage bij Careaz waar hij kennismaakt met de ouderenzorg.
De taal blijkt in het begin het lastigst. Gesprekken volgen gaat niet vanzelf. Maar met geduld, uitleg en steun van zijn werkbegeleider en collega’s maakt hij grote sprongen. En met succes: na afronding van het voortraject is Oleh dit najaar gestart met de opleiding Verzorgende IG. Hij gaat één dag in de week naar school en werkt de overige dagen bij Careaz.
“Mijn dienst begint om 7.00 uur. Ik lees eerst de rapportages van de nachtdienst en de dag ervoor. Zo weet ik hoe het met de bewoners gaat en leer ik de bewoners goed kennen. Als ze wakker worden, help ik ze met wassen en aankleden. Ik vraag: hoe gaat het, heb je goed geslapen? We praten met elkaar. Als ik ze niet goed begrijp, vraag ik het gewoon nog eens. Ik krijg veel steun van collega’s en mijn begeleider. Het werk bevalt me heel goed.”
Hij heeft zich dankzij alle steun goed ontwikkeld in taal en omgaan met de computer. Wel is het werk anders dan hij gewend was. “Ik mag nog niet doen wat ik vroeger deed, dus geen medicatie geven of infuus aanleggen.”
Hoe ziet hij zijn verdere toekomst? ”Dat weet ik nog niet precies. Oekraïners hebben een tijdelijk beschermde status. Maar misschien kan ik met mijn gezin hier blijven. Ik wil in ieder geval graag verder leren en me blijven ontwikkelen.”
